Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2019

Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2019

Ιεραποστολή : ένα όνειρο που μας κρατάει ξύπνιους! (Δες το Trailer παρουσίασης 8ης αποστολής στην Ουγκάντα)

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, παιδί και υπαίθριες δραστηριότητες
(Ελάτε να σας μιλήσουμε για τους 
"Ήρωες που δεν υπάρχουν στα κόμικς" !!!
Μη κλείσεις τίποτα άλλο το Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019...
Nikos Xalis)

Η ομάδα "από καρδιάς" της Ι.Μ.Παναγίας Χρυσοπηγής με μεγάλη χαρά σας προσκαλεί στην παρουσίαση της 8ης αποστολής μας στην Ουγκάντα που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019 στις 19.00 στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης (διεύθυνση:Χρυσοστόμου Σμύρνης & Ρήγα Φεραίου, Πεύκη). Τρεις ομάδες εθελοντών θα είναι εκεί να μοιραστούν τις προσωπικές τους εμπειρίες από το ταξίδι τους στην Ουγκάντα, καθώς επίσης και πλούσιο φωτογραφικό υλικό και όχι μόνο!!!
Να είστε όλοι εκεί...σας περιμένουμε!!!

Ομάδα Από Καρδιάς Ι.Μ. Παναγίας Χρυσοπηγής

21 ώρες διδασκαλίας ισούνται με 84 ώρες δουλειάς γραφείου, λέει η UNESCO...

Αποτέλεσμα εικόνας για Η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Τώρα που οι εκπαιδευτικοί επανήλθαν στα λειτουργικά τους καθήκοντα, άρχισε από πολλούς η γνωστή χλεύη, σχετικά με την πολύμηνη άδειά τους και το γεγονός, ότι δουλεύουν περίπου τις μισές ώρες από τον μέσο ιδιωτικό υπάλληλο και μάλιστα με πολύ λιγότερη πίεση, ειδικά αν πρόκειται για εκπαιδευτικούς στο δημόσιο σχολείο. 
Χωρίς να υποστηρίζουμε, ότι τα παραπάνω δεν ισχύουν ούτε στο ελάχιστο (πράγματι, οι ημέρες άδειάς τους είναι περισσότερες και οι ώρες εργασίας τους σχετικά λιγότερες -αν και οι περισσότεροι δουλεύουν και από το σπίτι), έχει νόημα να θυμηθούμε τη μελέτη που διεξήγαγε η UNESCO πριν από μερικά χρόνια, σύμφωνα με την οποία: 
Κάθε ώρα διδακτικού έργου ενός καθηγητή αντιστοιχεί σε 4 ώρες εργασίας γραφείου!

Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή, αν θεωρήσουμε, ότι η δυσκολία μίας εργασίας καθορίζεται κατά βάση από το πλήθος και τη δυσκολία των αποφάσεων που καλείται να λάβει ο εργαζόμενος κατά τη διάρκειά της, ο μέσος δάσκαλος καλείται να λάβει πιο συχνά πιο σημαντικές αποφάσεις, από τον μέσο ιδιωτικό υπάλληλο.

Την ανάλυση της μελέτης ανέλαβε ο ψυχίατρος Δρ. Αναστάσιος Πλατής σε άρθρο του κ. Χρήστου Κάτσικα για την εξουθένωση των εκπαιδευτικών που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Πρόοδος»...
Η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Οι εκπαιδευτικοί ανήκουν στην ομάδα των επαγγελματιών που είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στο «σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης».
Η επαγγελματική εξουθένωση είναι ένα σύνδρομο σωματικής και ψυχικής εξάντλησης στα πλαίσια του οποίου ο εκπαιδευτικός κατακλύζεται από έλλειψη ενθουσιασμού και προσδοκιών, απογοήτευση, απάθεια, αδράνεια, χάνει το ενδιαφέρον του και τα όποια θετικά συναισθήματα έχει για τους μαθητές του, διαμορφώνει αρνητική εικόνα για τον εαυτό του και αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν κατά την εκπαιδευτική διαδικασία.
Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία το 5-25% των εκπαιδευτικών υποφέρει από το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης. Στη Γερμανία το ένα τρίτο των εκπαιδευτικών αισθάνεται επαγγελματικά ακρωτηριασμένο, ενώ ένα δεύτερο τρίτο αισθάνεται παραγνωρισμένο και κουρασμένο. Αιτίες είναι οι πολυάριθμες τάξεις, οι αυξανόμενες απαιτήσεις του επαγγέλματος και η συμπεριφορά των μαθητών. Το άγχος, οι απαιτήσεις, ο φόρτος εργασίας και η πίεσης από τον έλεγχο των σχολικών επιθεωρητών είναι κάποιοι από τους λόγους που ωθούν πολλούς εκπαιδευτικούς σε παραίτηση, όπως έγραφε η εφημερίδα Guardian...
(το υπόλοιπο άρθρο εδώ)
~ πηγή μας: από το προφίλ του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου

Μίλα...

"...Καθ' όλη τη διάρκεια του μυστηρίου το παιδάκι κρατούσε το χέρι μου, ούτε στιγμή δεν το άφησε ..."

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα
Γυρίζοντας από μια βάπτιση ο π. Γεράσιμος μάς είπε:
"Σήμερα έζησα κάτι συγκλονιστικό, αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Πριν από περίπου δύο χρόνια ήρθε στην Παναγία τη Ρακαντζή, όπου εξομολογούσα, μια νεαρή κοπέλα, χλωμή από αγωνία και φόβο. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν έγκυος και εγκαταλελειμμένη από το νεαρό φίλο της, που σηκώθηκε κι έφυγε λέγοντάς της ότι τέτοιες ευθύνες ο ίδιος δεν μπορούσε να αναλάβει και η προτροπή του ήταν να προχωρήσει σε έκτρωση...
Της είπα να μην αποφασίσει εκείνη τη στιγμή.

'Παιδάκι μου, θα προσευχηθούμε και οι δυο στην Παναγία, κι εγώ κι εσύ, και μετά από μιαν εβδομάδα θα συναντηθούμε πάλι εδώ στο εκκλησάκι να τα πούμε'.
Ήρθε η κοπέλα πράγματι μετά από μια βδομάδα.
'Πάτερ μου, αποφάσισα, θα το κρατήσω. Δε θα το ρίξω...'
Η χαρά μου ήταν μεγάλη.
'Καλά θα κάνεις, κυρά μου και η Παναγία δε θα σε
αφήσει'.
Γέννησε ένα υγιέστατο όμορφο μωρό και σήμερα το βάπτισα. Κάτι ξεχωριστό όμως έγινε σε αυτή τη βάπτιση.
Το μωρό μού κρατούσε συνεχώς το χέρι. Καθ' όλη τη διάρκεια του μυστηρίου το παιδάκι κρατούσε το χέρι μου, ούτε στιγμή δεν το άφησε ...".

Δανεισμένο από την σελίδα: 

Ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση


Between paradise and hell


Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2019

'Ράγισαν και τα τσιμέντα' στην παρέλαση των ευζώνων υπό καταρρακτώδη βροχή

 
 "Και έχουμε μείνει μόνοι μας,
μέσα στη βροχή κάνοντας μια ώρα ακινησία,
και το κόκκινο χρώμα από το φάριο* να τρέχει στα μάτια μας,
τα τσαρούχια μας να κολυμπάνε μέσα στο νερό,
τα λευκά μας να έχουν γίνει 2 φορές πιο βαριά,
αλλά εμείς να μην νιώθουμε τίποτα,
να περιμένουμε πώς και πώς να παρελάσουμε,
να περιμένουμε,
περιμένουμε να σπάσουμε τα πόδια μας για τους ΕΛΛΗΝΕΣ που ήταν εκεί
για τους ΕΛΛΗΝΕΣ που πετούσαν τις ομπρέλες τους
για να μας χειροκρότησουν,
για τους ΕΛΛΗΝΕΣ που μας πετούσαν ροδοπέταλα από τα μπαλκόνια,
για τους ΕΛΛΗΝΕΣ που μας άφησαν Δάφνινο στεφάνι
για να περάσουμε από πάνω,
για αυτούς τους EΛΛΗΝΕΣ ΣΠΑΜΕ,
ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΎΣ
ΓΙΑ ΑΥΤΟYΣ ΠΟΥ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΜΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΥΜΙΣΑΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ
ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ EΛΛΗΝΑΣ!!!"

Αυτά έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στα social media
ο εύζωνας Βασίλης Σδράλης
περιγράφοντας την εμπειρία του
από τη συμμετοχή του στην στρατιωτική παρέλαση
για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Ξάνθης,
όταν λίγο πριν ξεκινήσει η παρέλαση
ξέσπασε καταρρακτώδης βροχή,
αλλά και το πώς εισέπραξε
το τόσο θερμό χειροκρότημα
από τους κατοίκους που παρακολουθούσαν την παρέλαση της Προεδρικής Φρουράς.
 ***
Και η σχετική ανάρτηση της Προεδρικής φρουράς:
«Στην Ξάνθη για τον εορτασμό των 100 Χρόνων από την Απελευθέρωση.
Συγκλονιστικό ακόμα και για τους Εύζωνες,
χιλιάδες Ξανθιώτες, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι
ήταν εκεί κάτω από την καταιγίδα, μέχρι το τέλος.
Ελεύθερη Θράκη για Πάντα!». 
 ***
«Οι Εύζωνες στην Ξάνθη που σήμερα γιορτάζει
τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της,
υπενθυμίζουν στον Ελληνισμό
πως η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται με αγώνες.
Αυτοί που κέρδισαν το μεγαλύτερο χειροκρότημα ήταν οι Εύζωνες.
Με το χαρακτηριστικό βηματισμό τους και παρά την καταρρακτώδη βροχή, οι τσολιάδες μας "ράγισαν και τα τσιμέντα" και κέρδισαν το μεγαλύτερο χειροκρότημα των Ξανθιωτών!
»

 έγραψε το δημοσιογραφικό site KOMOTINI press
_____________________________________
*φάριο ή φάρεο: Είναι το καπέλο του εύζωνα.
Έχει κόκκινο χρώμα και είναι κατασκευασμένο από τσόχα. 

Σαν να τους καλεί να ξυπνήσουν ..


Με αφορμή το ευαγγελικό ανάγνωσμα
 Τα ευαγγέλια αναφέρουν τρεις νεκραναστάσεις, τις οποίες έκανε ο Κύριος.
  • την ανάσταση της θυγατέρας του Ιαείρου
  • την ανάσταση του νέου στη Ναΐν
  • την ανάσταση του  Λαζάρου

Το πρώτο γεγονός είναι ανάσταση παιδιού.
Το δεύτερο είναι ανάσταση νέου.
Το τρίτο είναι ανάσταση άνδρα.

Το πρώτο γίνεται στο σπίτι του νεκρού.
Το δεύτερο την ώρα που οδηγείται ο νεκρός στον τάφο.
Το τρίτο στον ίδιο τον τάφο.

Η πρώτη νεκρανάσταση γίνεται αμέσως μετά την τελευταία πνοή του κοριτσιού.
Η δεύτερη μετά από μερικές ώρες.
Η τρίτη μετά από 4 μέρες.

Κι όλα αυτά γίνονται για να αποδειχθεί ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο για τον Χριστό και ότι κάθε θάνατος "θα φυγαδευτεί στην παντοκρατορική φωνή Του" (Κ. Καλλίνικος).  
Σε δύο από αυτές ο Χριστός μιλά προστακτικά, δείχνοντας ότι έχει εξουσία.
Στην κόρη του Ιαείρου λέει "ἡ παῖς, ἐγείρου".
Στο Λάζαρο λέει "Λάζαρε δεῦρο ἔξω".
Αντίθετα, στις νεκραναστάσεις της Παλαιάς Διαθήκης, όταν ο προφήτης Ηλίας που ανέστησε το γιο της χήρας στα Σαρεπτά της Σιδωνίας (Γ΄ Βασ. 17,20), αλλά και όταν ο προφήτης Ελισσαίος  ανέστησε το γιο της Σωμανίτιδος (Δ΄ Βασ. 4,33), και οι δύο έκαναν προηγουμένως θερμή προσευχή και η συμπεριφορά τους δείχνει ότι έκαναν το σημείο με τη δύναμη του Θεού.
Το ίδιο βλέπουμε και στις αναστάσεις που αναφέρονται στις Πράξεις των Αποστόλων, όταν ο απόστολος Πέτρος ανέστησε την Ταβιθά και όταν ο απόστολος Παύλος ανέστησε τον Εύτυχο.

Μόνο ο Ιησούς Χριστός είναι ο παντοδύναμος εξουσιαστής και νικητής του θανάτου που μπορεί να καλεί τους νεκρούς από το θάνατο στη ζωή σαν να τους καλεί να ξυπνήσουν από τον ύπνο.
σ.σ. 
Εικόνα: Γιώργος Κόρδης

Αιγαίου Αύρα - Εκπομπή : Πάμε πάλι μαζί - Μικές Κουλλιάς

Τα ζευγάρια δεν χορεύουν πια....

Αν η ψυχή μου είναι με το Θεό ...

Τη φωτογραφία από τις Ροβιές έστελε ο Δημήτρης Σαμπαζιώτης.
Το κείμενο βρήκαμε στον "τοίχο" του Κώστα Καρατζογιάννη.

If my soul is with God


Photo: Dimitris Sampaziotis

Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2019

* Σαββατόβραδο



Υπάρχουν κάποιες φράσεις
που χαρακτηρίζουν
πρόσωπα ερωτευμένα.

• Είσαι για εμένα μοναδικός.

• Όλα μου φαίνονται ξεχωριστά.

• Και οι δυσκολίες μας ενώνουν.

• Θα έκανα τα πάντα για σένα.

• Μακάρι να ήμασταν για πάντα μαζί.

• Πόσο περιμένω να σε δω.

Όλα τα παραπάνω,
εάν μπορούμε να τα πούμε
Σάββατο βράδυ,
για τον Χριστό μας,
τότε ζούμε το Θείο Έρωτα.

Ανυπέρβλητος και ανώτερος.

Και εάν ζούμε τον Θείο Έρωτα
τότε η Κυριακή αποτελεί ημέρα
χαρμόσυνη και ιδιαίτερη.

π. Σπυρίδων Ράπτης

Άρης Σερβετάλης – 04/10/19

Σε τι εξυπηρετεί η μιζέρια;


Αγαπώντας τον...Αυτισμό (βίντεο)

Επιστολή, απόδοση τιμής της Μαρίας Λευτάκη στα παιδιά της,
για το βιβλίο της Μαρίας Κασαμπαλάκου,
"Αγαπώντας τον Αυτισμό"

Μαίρη Κασαμπαλάκου

* Σχετικό:
Αν θέλεις κι άλλο, άκου κι αυτό...

Όποιος δικαιολογείται, δεν μπορεί να βοηθηθή πνευματικά.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο

- Έχω παρατηρήσει ότι σήμερα μικροί-μεγάλοι όλα τα δικαιολογούν με έναν λογισμό σατανικό. Όλα ο διάβολος τούς τα ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο, και έτσι βρίσκονται έξω από την πραγματικότητα. Η δικαιολογία είναι σατανική ερμηνεία.
- Και πώς γίνεται, Γέροντα, μερικοί σε κάθε λόγο να βρίσκουν αντίλογο;
- Ω, είναι φοβερό να συζητάς με έναν άνθρωπο που συνήθισε να δικαιολογήται! Είναι σαν να μιλάς με έναν δαιμονισμένο! Όσοι δικαιολογούνται –ο Θεός να με συγχωρέση– έχουν γέροντα τον διάβολο. Είναι βασανισμένοι άνθρωποι. Δεν έχουν μέσα τους ειρήνη. Το έχουν κάνει επιστήμη αυτό. Δηλαδή, όπως ένας κλέφτης δεν κοιμάται όλη νύχτα και σκέφτεται πώς θα τα καταφέρη για να κλέψη, έτσι και αυτοί συνέχεια σκέφτονται πώς να δικαιολογήσουν το ένα ή το άλλο σφάλμα τους. Ή, όπως κάποιος σκέφτεται πώς να βρη ευκαιρία να κάνη ένα καλό ή πώς να ταπεινωθή, αυτοί αντίθετα σκέφτονται πώς να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Δικηγόροι γίνονται! Δεν μπορείς να τα βγάλης πέρα μαζί τους. Είναι σαν να μιλάς με τον ίδιο τον διάβολο.
Τί έχω πάθει με κάποιον! 
Ενώ του λέω: 
«εκείνο που κάνεις είναι στραβό, το άλλο πρέπει να το προσέξης, δεν πας καλά, πρέπει να κάνης αυτό κι αυτό…», κι εκείνος για το καθετί βρίσκει δικαιολογίες, στο τέλος μου λέει: 
«Δεν μου είπες τί να κάνω»! 
«Βρε χρυσέ μου άνθρωπε, τόσες ώρες τί λέμε; Λέμε τα σφάλματά σου, ότι δεν πας καλά, κι εσύ συνέχεια δικαιολογείσαι. Τρεις ώρες τώρα με έσκασες, με έλειωσες! Πώς δεν σου είπα;». 
Να του λες παραδείγματα, για να του δώσης να καταλάβη ότι είναι σατανικός εγωισμός έτσι όπως αντιμετωπίζει τα πράγματα, ότι δέχεται δαιμονικές επιδράσεις και, αν δεν αλλάξη, χάθηκε, και τελικά να λέη: 
«Δεν μου είπες τί να κάνω»! Αλήθεια, είναι να μη σκάσης;
(…)
Είναι σατανικός εγωισμός αυτός, δεν είναι ανθρώπινος. Ανθρώπινο εγωισμό έχει εκείνος που δεν θα ταπεινωθή να πη «ευλόγησον», αλλά τουλάχιστον δεν θα μιλήση, για να δικαιολογηθή. Όποιος δικαιολογεί τον εαυτό του, όταν σφάλλη, μεταβάλλει την καρδιά του σε δαιμονικό καταφύγιο. 
Αν δεν συντρίψη το εγώ του, θα συνεχίζη να σφάλλη περισσότερο και θα συντρίβεται ανώφελα από τον εγωισμό του. 
Και όταν δεν ξέρη κανείς πόσο κακό είναι η δικαιολογία, έχει ελαφρυντικά. 
Αλλά, όταν ξέρη ή του το λένε οι άλλοι, τότε δεν έχει ελαφρυντικά.
Θέλει πολλή προσοχή, όταν πας να βοηθήσης κάποιον που έχει μάθει να δικαιολογήται, γιατί μερικές φορές γίνεται το εξής: 
Αφού δικαιολογείται, σημαίνει ότι έχει πολύ εγωισμό, οπότε, όταν του πης ότι αυτό που έκανε δεν είναι σωστό, θα πη και άλλα ψέματα και άλλες δικαιολογίες, ώσπου να σου αποδείξη κι εκείνο και το άλλο, για να μη θιχτή. 
Έτσι όμως γίνεσαι αιτία εσύ, που πήγες να του αποδείξης ότι σφάλλει, να γίνη πιο εγωιστής, πιο ψεύτης. 
Από την στιγμή που θα δης ότι συνεχίζει τις δικαιολογίες, δεν χρειάζεται να του αποδείξης τίποτε. 
Κάνε προσευχή να τον φωτίση ο Θεός.

Νά μήν τό μάθει κανείς!...



Μία συγκινητική αληθινή ιστορία από τον μακαριστό Αρχιμ. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο.

"Αὐτή τή στιγμή μοῦ ἔρχεται στή μνήμη μου τό παράδειγμα μιᾶς πολύ ἁπλῆς γυναίκας τοῦ λαοῦ, πού εἶχα συναντήσει στό ἐξομολογητάριο, πρίν ἀπό πολλά χρόνια. Δέν τήν γνώριζα, οὔτε τήν γνωρίζω· οὔτε ἄν τή δῶ στό δρόμο θά τή θυμηθῶ. Θά πλησίαζε τά 70. Ἲσως νά τήν ἔχει καλέσει ὁ Θεός τώρα.
Ἀφοῦ ἐξομολογήθηκε, δέν θυμᾶμαι πῶς, ἦλθε τό θέμα γιατί αὐτό δέν εἶχε σχέση μέ ἁμαρτίες, τή ρώτησα ἄν ἐργάζεται.
- Ὄχι, πάτερ μου, σταμάτησα· δέν μπορῶ πιά ἄλλο νά ἐργάζομαι.
- Καί πῶς ζῆς; Ἔχεις σύνταξη;
- Ὄχι, οὔτε σύνταξη ἔχω.
Μέ κοίταξε λίγο ἔτσι καχύποπτα, ἀγράμματη ἡ καημένη καί μοῦ λέει:
- Πνευματικός εἶσαι, θά στό πῶ. Ἀλλά δέν θά τό πεῖς πουθενά! Ἡ ἐνορία μας ἔκτισε ἕνα νέο ναό, μεγάλο καί ὡραῖο. Ἔγιναν πάρα πολλά ἔργα μέσα στό ναό· εἶχε μείνει τό τέμπλο. Οἱ ἱερεῖς εἶπαν, καί μία καί δυό καί τρεῖς φορές, ὅτι τώρα θά ἀρχίσουμε τόν ἔρανο γιά νά φτιάξουμε τό τέμπλο ξυλόγλυπτο.
Ἐγώ ἀπό μικρή κοπέλα, ὅλη μου τή ζωή, ἐργαζόμουνα «ὑπηρέτρια» καί μέ τά χρήματα πού ἔπαιρνα ἐφτίαξα ἕνα σπίτι. Ἔμενα σ΄ ἕνα δωματιάκι καί τά ὑπόλοιπα τά νοίκιαζα καί ἔτσι ζοῦσα. Πάω, βρίσκω τόν προϊστάμενο τοῦ ναοῦ καί τοῦ λέω: «Πάτερ μου, πόσο θέλει νά γίνει τό τέμπλο;». Μοῦ εἶπε, ἑνάμισι ἑκατομμύριο - τῆς ἐποχῆς ἐκείνης βέβαια, (σημερινά χρήματα εἴκοσι - εἴκοσιπεντε ἑκατομμύρια).
- «Πάτερ μου, ἄκουσε, τοῦ λέω. Ἔχω ἕνα σπίτι· τά πιάνει αὐτά τά χρήματα, ἀλλά ἀναλαμβάνει τό ἐκκλησιαστικό συμβούλιο νά μοῦ δίνει ἑνάμισι χιλιάρικο τό μήνα πού παίρνω ἀπό τά ἐνοίκια γιά νά ζῶ; Ὅσο ζῶ. Μετά δέν θά δώσει τίποτα στούς κληρονόμους μου».
- «Τό ἀναλαμβάνει καί μέ τό παραπάνω καί περισσότερα».
- «Ἀλλά, ἄκουσε - τοῦ λέω -, δέν θά τό ξέρει κανείς. Ἐγώ καί σύ».
- «Δέν μπορεῖ νά γίνει κάτι τέτοιο, διότι γιά νά τό ἀποφασίσει τό ἐκκλησιαστικό συμβούλιο, πρέπει νά τό μάθει. Πῶς θά πάρει τέτοια ἀπόφαση; Ἑπομένως δέν μπορῶ νά τό κρατήσω τελείως μυστικό».
- «Καλά, θά πάρεις, ὅμως, τούς ἐκκλησιαστικούς συμβούλους ἕναν - ἕναν μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ νά σοῦ ὑποσχεθοῦν ὅτι δέν θά τό ποῦν σέ κανένα. Νά μή τό μάθει κανείς στήν ἐνορία!».
- «Ἐν τάξει, αὐτό στό ὑπόσχομαι».
Πράγματι, πουλήθηκε τό σπιτάκι, καί ἔγινε τό τέμπλο. Κι ἐγώ πνευματικέ μου, ζῶ μ΄ αὐτά πού μοῦ δίνει τό συμβούλιο. Ἂ, μοῦ εἶπαν μερικοί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ συμβουλίου, πού τό ἤξεραν: «Αἲ, καημένη τώρα, τό ἐφτίαξες πού τό ἐφτίαξες, δέν ἀφήνεις νά βάλουμε καί τ΄ ὄνομά σου». «Ὄχι, ὄχι - τούς λέω - γιατί θά χάσω τό μισθό (!) μου, ἅμα θά κάνετε αὐτό τό πρᾶγμα».
Τώρα πάω στήν Ἐκκλησία καί τό βλέπω καί τό τέμπλο καί κλαίω ἀπό τή χαρά μου καί λέω: Σ΄ εὐχαριστῶ, Χριστέ μου, διότι ἀξίωσες ἐμένα, μιά φτωχή γυναίκα, μία ὑπηρέτρια, πού δέν ἀξίζω τίποτε, ἕνα σκουπίδι, νά κάνω ἕνα τέτοιο ὡραῖο πράγμα στό Ναό Σου. Καί τό βλέπω καί ἀγαλλιάζεται ἡ ψυχή μου. Ἄι, καί πιστεύω νά πάω στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ νά παρουσιάσω αὐτό, δέν ἔχω τίποτε ἄλλο στή ζωή μου· «Κύριέ μου, ἐγώ τούς κόπους μου τούς ἔδωσα νά φτιάξω ἕνα ἔργο στό Ναό Σου· δέν ἔχω τίποτε ἄλλο».
Τόσο πολύ μέ συγκλόνισε τό παράδειγμα αὐτῆς τῆς γυναίκας, πού εἶπα: Ἐν ἡμέρᾳ Κρίσεως πόσους θά κρίνει ἡ γριούλα αὐτή ἀπό ἐμᾶς τούς κληρικούς, πού πολλές φορές βάζουμε φαρδύ - πλατύ τό ὄνομά μας καί γράφουμε «τό τέμπλο ἤ ὁ Ναός ἐγένετο ἐπί τάδε, ἐπί τάδε, ἐπί τάδε» καί ἀπό κάτω ἀρχίζουν οἱ λίστες τῶν δωρητῶν. Αὐτή ἡ ἁπλή γυναίκα, χωρίς νά ἔχει προχωρήσει πολύ πνευματικά, ἔκανε μία τέτοια σκέψη, τήν ὁποία οὔτε ἐμεῖς οἱ τάχα προηγμένοι πνευματικῶς δέν κάνουμε. Κολακευόμεθα νά γίνεται γνωστό, ὅτι δώσαμε αὐτό ἤ ἐκεῖνο ἤ τό ἄλλο. Ἐπαναλαμβάνω, μερικές τέτοιες ψυχοῦλες, καθαρές ψυχές, «ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος», τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως θά μᾶς κρίνουν!"

Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2019

Ἡμερίδα για τον αὐτισμό...

Ημερίδα
Στὶς 12 Ὀκτωβρίου, σὲ συνεργασία μὲ τὸν Σύλλογο γονέων καὶ κηδεμόνων καὶ φίλων ἀτόμων μὲ αὐτισμό καὶ εἰδικὲς ἀνάγκες «Ἁγία Σκέπη», θὰ πραγματοποιήσουμε στὸ Ἡσυχαστήριό μας ἡμερίδα γιὰ τὸν αὐτισμό (ὧρες 7.15 - 14.00). 
Μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία θὰ ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ ζήσουμε ἕνα εὐχάριστο καὶ δημιουργικὸ πρωινὸ μὲ γονεῖς καὶ παιδιὰ ΑμεΑ σὲ μιὰ προσπάθεια ἀλληλογνωριμίας καὶ ἀλληλοσεβασμοῦ. 
Εἶστε ὅλοι εὐπρόσδεκτοι καὶ οἱ προσευχές σας ἀπαραίτητες.